Archief

Archief voor de ‘Jeugdsentiment’ Categorie

Sint Maarten

11 november 2010

Op Nanos.nl las ik een stukje over Sint Maarten. In tegenstelling tot Nanos heb ik juist heel veel met Sint Maarten. Daarom plaats ik hieronder een eerder geschreven stukje over mijn liefde voor het feest van deze heilige.

We woonden vroeger in de stad Groningen en daar werd 11 november altijd uitgebreid gevierd. Ik weet niet of dat nu nog zo is.

lampion2

Wij, drie zusjes, stonden voor het raam te wachten tot het donker genoeg zou zijn om op pad te gaan. Lampionnen in de hand, de kaarsjes nog uit. En na heel lange tijd zagen we de eerste lichtjes in de straat. Nog veel te vroeg, vond mijn moeder dan. Voor mijn gevoel duurde en duurde het maar en opeens was het dan zover, we mochten! De kaarsjes werden aangestoken en met in de ene hand de lampion en in de andere een grote lege tas, gingen we op pad.

Wat een feest!
Zingen bij de deuren en héél veel snoep krijgen of juist helemaal niks. In het laatste geval zongen we zoiets als “hier woont juffrouw kikkerbil, die ons nooit wat geven wil.” Maar in de loop van de avond raakten de tassen in elk aardig gevuld.
Mijn oudste zus had er altijd als eerste genoeg van. Dan moest ze thuis bij de deur de wacht houden om op haar beurt uit te delen. Mijn moeder gaf altijd appels en ik schaamde me daar een beetje voor!
Ik hield het wel een uurtje langer vol, maar mijn drie jaar oudere zus maakte het altijd wel erg bont. Rond tien uur waren er nog sporadisch lichtjes te zien, maar daarna hield het toch echt op. Dan werd mijn vader er op uit gestuurd om mijn zus te zoeken. Elk jaar opnieuw, maar gelukkig kwam ze altijd weer heelhuids thuis.
Ik zie nog de uitpuilende tassen en haar triomfantelijke blik. Enorm, wat een snoep had dat kind! Maar ze had er ook heel wat straten voor gelopen en zich letterlijk schor gezongen.
Maanden lang hoefde mijn moeder geen snoep te kopen…
Sint Maarten en Sinterklaas waren voor ons even belangrijk. Sint Maarten voor het snoep en Sinterklaas voor de boeken.

Jeugdsentiment, Op deze dag

De dia-avond

10 oktober 2010

Cadeautje uit het verleden
Mijn vader was een enorm liefhebber van wilde bloemen en planten. Zo lang ik mij kan herinneren had hij daarom een goede fotocamera, waar vooral dia’s van bloemen en planten mee werden gemaakt. Die dia’s  gebruikte hij vooral voor lezingen en soms werden ze voor plantenboeken gebruikt.
Tussendoor werden er natuurlijk ook dia’s van het gezin gemaakt. Vooral de vakanties werden op deze wijze vastgelegd.

De laatste jaren van zijn leven ging mijn vader steeds slechter zien totdat hij op het laatst helemaal blind was. De hele collectie plantendia’s heeft hij op een gegeven moment aan de plaatselijke vereniging van ‘Groei en Bloei’ geschonken. De vereniging was er blij mee, althans, ze toonden zich verheugd. Er werd zelfs een krantenartikel aan gewijd!
Nu was mijn vader de oud-voorzitter en men durfde hem waarschijnlijk niet voor het hoofd te stoten.
Ik vermoed dat de dia’s al lang zijn verdwenen…

Na zijn overlijden vorig jaar december vonden mijn zus en ik nog een grote hoeveelheid dia’s van ons vroegere gezin. Mijn zwager is nu aan de enorme klus van het scannen begonnen. Gisteren kreeg ik de eerste resultaten binnen en het waren beelden die ik me niet of nauwelijks kon herinneren. De kwaliteit is verbluffend goed en ik vind dit een heel leuke cadeautje uit het verleden.

Hierdoor herinner ik me plotseling ook weer het fenomeen ‘dia-avond’. De verduisterde kamer, het grote witte scherm, de snorrende diaprojector en daar zat je dan met het hele gezin, de familie en of de kennissen. Men kwam echt een avondje dia’s kijken. Het had wel wat gezelligs zo met een hele club.
Misschien moet ik een beamer aanschaffen om de ‘dia-avond’ weer in ere te herstellen?

Jeugdsentiment, Privé

Trevira 2000

6 januari 2010

Drie bananendozen met fotoalbums en losse foto’s staan sinds een paar dagen bij mij in de schuur. En een vierde staat in de woonkamer. Het beeldverhaal van mijn vader‘s leven.

Af en toe pak ik een album om door te bladeren en dat levert, naast wat heimweegevoel, veel plezier op.

Zo zie ik mijn ouders vrolijk en kwiek over de Boulevard Haussmann in Parijs stappen. Hij keurig in een Terlenka broek met een, voor zijn doen, frivole blouse mét stropdas  en zij in een zeer modieus, net op de knie Trevira 2000 jurkje.  Als ik het goed zie heeft mijn moeder een iets getoupeerd kapsel. Heel keurig in ieder geval.
Wat waren ze jong en gelukkig en wat voelden ze zich modern!

Enge stof was het eigenlijk, Trevira 2000. Volgens mij kraakte en vlamde het al als je er maar naar wees.  Maar de dames in die tijd waren er gelukkig mee, want het was zó makkelijk. De stof kón je niet eens strijken, want het was puur plastic.

Leuk, die oude beelden en zoveel herinneringen!

Jeugdsentiment, Privé

Wat een boeken!

4 januari 2010

Toen mijn vader een paar jaar geleden kleiner ging wonen, hebben we grote opruiming gehouden. Hij koos ervoor om nieuwe, kleinere meubels aan te schaffen, dus ging bijna de hele inboedel weg, alleen een paar antieke kastjes verhuisden mee. De kringloopwinkel was er goed mee.

De boeken vormden een probleem, want er was maar plaats voor één boekenkast in het nieuwe huis. We zochten allemaal iets uit, er werd een selectie gemaakt en het overschot ging ook naar de kringloop. Dat was moeilijk voor mijn vader.

En wat te doen met de 20delige Winkler Prins?

Het zal in de jaren zestig van de vorige eeuw geweest zijn, dat mijn ouders er jaren over deden om die encyclopedie compleet te krijgen. Zij waren niet de enigen, want half Nederland spaarde trouw alle delen bij elkaar. Twee boekenplanken vol kunstlederen banden, een bron van kennis en wetenschap. Onmisbaar in een gezin met schoolgaande kinderen, zo was de gedachte. En werkelijk, ik heb er als kind vaak gebruik van gemaakt.

Mijn vader gebruikte hem de laatste tijd in zijn vorige huis al nauwelijks meer, want als hij iets wilde nazoeken gebruikte hij Google. Ook al was hij de tachtig al gepasseerd, hij ging met z’n tijd mee!

Dus wat te doen met de 20delige Winkler Prins? Niemand in de familie had belangstelling, op internet kon je er hooguit 5 euro voor krijgen en de kringloopwinkel weigerde de gift.

Het uiteindelijke lot van de Winkler Prins was de milieustraat… Daarmee miljoenen andere, duur bijeen gespaarde encyclopedieën volgend.

Boeken, Jeugdsentiment, Privé

Mijn allereerste kinderboek

22 december 2009

Het eerste boekje, waarvan ik me nog herinner dat ik het kreeg, is Poekie en Pluusje. Het was in december op mijn 6e of 7e verjaardag. Poekie en Pluusje en alle andere poesjes werden direct in mijn hart gesloten.

Het boekje ben ik heel lang kwijt geweest, maar onlangs vond ik het gelukkig terug.
Ik was er gek op als kind en nu, bij het doorbladeren, voel ik weer wat ik destijds ervaarde.
Ik kon eindeloos naar de plaatjes kijken en het verhaal vond ik prachtig!

Ondeugende poesjes met een lieve, maar strenge moeder. Kleine rampen, die in mijn ogen toen echt verschrikkelijk waren…

Hier pakt één van de stoute poesjes een bak met meel  en dat moet natuurlijk fout gaan!

Dit plaatje moet ik ook nog laten zien.
Die poesjes in hun mooie kleertjes, die idyllische tuin, de gezelligheid van zo’n grote groep rondom de tafel!
Ik ben zó blij dat ik dit boekje teruggevonden heb!

Ik ben er benieuwd naar, of anderen ook nog heel bewust hun eerste gekregen boekje kunnen noemen.
En wordt dat boekje ook zo gekoesterd?

Poekie en Pluusje werd geschreven en geïllustreerd door Willy Schermelé. Wilhelmina Schermelé (1904) was journaliste te Amsterdam. In 1928 begon ze als illustrator bij de Telegraaf.

Lees meer…

Boeken, Jeugdliteratuur, Jeugdsentiment

Drie maal drie

10 december 2009

driemaaldrieTip

Een leuke, veelbelovende website: www.driemaaldrie.nl.
De site verzamelt herinneringen én iedereen kan meedoen!

De naam ‘driemaaldrie’ is ontleend aan het oude kinderliedje
Drie maal drie is negen,
Ieder zingt zijn eigen lied…

Doe gewoon mee!

Jeugdsentiment, Tips

Transistorradio

8 december 2009

transistorDoor de herinneringen van Nanos aan haar eerste radio moest ik terugdenken aan deze transistorradio. Hij was van mijn oudste zus.
Ze kreeg hem toen ze zo’n jaar of 15 was en vanaf dat moment was de zaterdagmiddag heilig voor haar.

Ze nam dan mét transistor haar intrek in de keuken en de andere huisgenoten wisten dat er zo min mogelijk gestoord mocht worden.

Fanatiek was ze wel, m’n zus. Elke nummer en de positie op de lijst werd genoteerd. Ik zal haar eens vragen of ze de schriften nog heeft, waarin ze alles bijhield.

Als ik eraan terugdenk, lijkt het of de top 40, want daar draaide het om, de hele zaterdagmiddag in beslag nam.

Ik mocht niet storen, maar ik mocht er wel stil bijzitten. Dat ervoer ik als een hele eer en ik was altijd graag in de nabijheid van m’n grote zus. Van haar  fascinatie voor popmuziek begreep ik niets en dat veranderde ook in mijn tienerjaren nauwelijks.

Nú doet het mij wel wat als ik die oude jaren zestig nummers hoor. Soms vind ik de muziek zelfs mooi, maar meestal gaat het om het gevoel dat opgeroepen wordt.  Ik ben weer dat kleine meisje in die keuken, dichtbij mijn grote zus.
Het is een warme herinnering.

Top 40 – jaren zestig

Jeugdsentiment, Muziek

Groningen

13 november 2009

Met het schrijven van mijn “Sint Maarten” logje kwamen meer herinneringen aan mijn kindertijd in Groningen naar boven. Het was er volgens mij zo gek nog niet. Het terugdenken voelt goed, met een vleugje heimwee zelfs. Heel ver weg lijkt het, zoiets als een ander land, een ander leven.

Groningen was een leuke, levendige stad. Ik ging er nog een paar jaar naar de middelbare school totdat we naar het midden van het land verhuisden.

wozle pjotterIk herinner me “Wozle Pjotter”, een klein gek boetiekje in een kelder aan de Oosterstraat. Een jaar of dertien was ik, toen ik samen met mijn moeder daar kleren ging kopen. Het werd een oud-rose Wrangler pak, ribbroek en ribjasje. Super trots was ik! Jammer dat ik dat ooit heb weggegooid…

Mijn twee oudere zussen durfden veel. Ik was (nog) niet zo’n held. Ze durfden bijvoorbeeld te spijbelen en ze waagden het dan zelfs om naar café  “Black Out” te gaan. Dat moest wel een zeer verderfelijke plek zijn,  want de heibel die ervan kwam toen dat ontdekt werd, staat me nog levendig bij. Een tante had mijn zussen daar naar binnen zien gaan…

spilsluizenToen mijn ouders verhuisden moest ik mee. Mijn zussen gingen in Groningen op kamers wonen. Kamers is een te groot woord, een vochtig souterrain was het aan de Spilsluizen.  Daar kwam ik dan wel eens een weekend logeren en dan genoot ik even lekker mee van hun onregelmatig studentenbestaan. En natuurlijk gingen we  ‘s nachts nog even naar “De drie gezusters” aan de Grote Markt.
Leuke stad, Groningen.

Jeugdsentiment, Privé

Sint Maarten

11 november 2009

We woonden vroeger  in de stad Groningen en daar werd 11 november altijd uitgebreid gevierd. Ik weet niet of dat nu nog zo is.

lampion2

Wij, drie zusjes,  stonden voor het raam te wachten tot het donker genoeg zou zijn om op pad te gaan. Lampionnen in de hand, de kaarsjes nog uit. En na heel lange tijd  zagen we de eerste lichtjes in de straat. Nog veel te vroeg, vond mijn moeder dan. Voor mijn gevoel duurde en duurde het maar en opeens was het dan zover, we mochten! De kaarsjes werden aangestoken en met in de ene hand de lampion en in de andere een grote lege tas, gingen we op pad.

Wat een feest!
Zingen bij de deuren en héél veel snoep krijgen of juist helemaal niks. In het laatste geval zongen we zoiets als “hier woont juffrouw kikkerbil, die ons nooit wat geven wil.” Maar in de loop van de avond raakten de tassen in elk aardig gevuld.
Mijn oudste zus had er altijd als eerste genoeg van.  Dan moest ze thuis bij de deur de wacht houden om op haar beurt uit te delen. Mijn moeder gaf altijd appels en ik schaamde me daar een beetje voor!
Ik hield het wel een uurtje langer vol, maar mijn drie jaar oudere zus maakte het altijd wel erg bont. Rond tien uur waren er nog sporadisch lichtjes te zien, maar daarna hield het toch echt op. Dan werd mijn vader er op uit gestuurd om mijn zus te zoeken. Elk jaar opnieuw, maar gelukkig kwam ze altijd weer heelhuids thuis.
Ik zie nog de uitpuilende tassen en haar triomfantelijke blik. Enorm, wat een snoep had dat kind! Maar ze had er ook heel wat straten voor gelopen en zich letterlijk schor gezongen.
Maanden lang hoefde mijn moeder geen snoep te kopen…
Sint Maarten en Sinterklaas waren voor ons even belangrijk. Sint Maarten voor het snoep en Sinterklaas voor de boeken.

Jeugdsentiment, Op deze dag

Reclameliedjes

10 november 2009

davidsDit plaatje heb ik eens van mijn oma gekregen.
‘Wat een meisje weten moet’,  een reclameliedje van Persil, gezongen door Louis Davids.

Top 40 van Nederlandse reclameliedjes

Het Reclamearsenaal

Jeugdsentiment, Tips