We woonden vroeger in de stad Groningen en daar werd 11 november altijd uitgebreid gevierd. Ik weet niet of dat nu nog zo is.

Wij, drie zusjes, stonden voor het raam te wachten tot het donker genoeg zou zijn om op pad te gaan. Lampionnen in de hand, de kaarsjes nog uit. En na heel lange tijd zagen we de eerste lichtjes in de straat. Nog veel te vroeg, vond mijn moeder dan. Voor mijn gevoel duurde en duurde het maar en opeens was het dan zover, we mochten! De kaarsjes werden aangestoken en met in de ene hand de lampion en in de andere een grote lege tas, gingen we op pad.

Wat een feest!
Zingen bij de deuren en héél veel snoep krijgen of juist helemaal niks. In het laatste geval zongen we zoiets als “hier woont juffrouw kikkerbil, die ons nooit wat geven wil.” Maar in de loop van de avond raakten de tassen in elk aardig gevuld.
Mijn oudste zus had er altijd als eerste genoeg van. Dan moest ze thuis bij de deur de wacht houden om op haar beurt uit te delen. Mijn moeder gaf altijd appels en ik schaamde me daar een beetje voor!
Ik hield het wel een uurtje langer vol, maar mijn drie jaar oudere zus maakte het altijd wel erg bont. Rond tien uur waren er nog sporadisch lichtjes te zien, maar daarna hield het toch echt op. Dan werd mijn vader er op uit gestuurd om mijn zus te zoeken. Elk jaar opnieuw, maar gelukkig kwam ze altijd weer heelhuids thuis.
Ik zie nog de uitpuilende tassen en haar triomfantelijke blik. Enorm, wat een snoep had dat kind! Maar ze had er ook heel wat straten voor gelopen en zich letterlijk schor gezongen.
Maanden lang hoefde mijn moeder geen snoep te kopen…
Sint Maarten en Sinterklaas waren voor ons even belangrijk. Sint Maarten voor het snoep en Sinterklaas voor de boeken.

Dit bericht werkt erg op mijn lachspieren en ik krijg er allerlei gekke associaties bij.

Ridder Camiel in galop met 140 km per uur over uitgestrekte velden van asfalt
op kruistocht naar Jeruzalem…
Ridder Camiel,  ten tijde van het CDA-congres, menigeen in het harnas jagend.
Ridder Camiel zonder vrees of blaam, in dienst van vorst Verhagen.

Ik heb overigens geen idee wat ridder in de Ridderorde van het Heilig Graf van Jeruzalem inhoudt en ik wil dat eigenlijk ook helemaal niet weten.
Maar het lijkt mij heiligschennis om Camiel Schreeuwlings te associëren met het Heilig Graf.

www.nrcboeken.nl

Een scherp én raak manifest!

Als je nú naar buiten kijkt, kun je je deze lucht nauwelijks voorstellen.

Volkskrant artikel