Met het schrijven van mijn “Sint Maarten” logje kwamen meer herinneringen aan mijn kindertijd in Groningen naar boven. Het was er volgens mij zo gek nog niet. Het terugdenken voelt goed, met een vleugje heimwee zelfs. Heel ver weg lijkt het, zoiets als een ander land, een ander leven.
Groningen was een leuke, levendige stad. Ik ging er nog een paar jaar naar de middelbare school totdat we naar het midden van het land verhuisden.
Ik herinner me “Wozle Pjotter”, een klein gek boetiekje in een kelder aan de Oosterstraat. Een jaar of dertien was ik, toen ik samen met mijn moeder daar kleren ging kopen. Het werd een oud-rose Wrangler pak, ribbroek en ribjasje. Super trots was ik! Jammer dat ik dat ooit heb weggegooid…
Mijn twee oudere zussen durfden veel. Ik was (nog) niet zo’n held. Ze durfden bijvoorbeeld te spijbelen en ze waagden het dan zelfs om naar café “Black Out” te gaan. Dat moest wel een zeer verderfelijke plek zijn, want de heibel die ervan kwam toen dat ontdekt werd, staat me nog levendig bij. Een tante had mijn zussen daar naar binnen zien gaan…
Toen mijn ouders verhuisden moest ik mee. Mijn zussen gingen in Groningen op kamers wonen. Kamers is een te groot woord, een vochtig souterrain was het aan de Spilsluizen. Daar kwam ik dan wel eens een weekend logeren en dan genoot ik even lekker mee van hun onregelmatig studentenbestaan. En natuurlijk gingen we ‘s nachts nog even naar “De drie gezusters” aan de Grote Markt.
Leuke stad, Groningen.
Jeugdsentiment, Privé
We woonden vroeger in de stad Groningen en daar werd 11 november altijd uitgebreid gevierd. Ik weet niet of dat nu nog zo is.
Wij, drie zusjes, stonden voor het raam te wachten tot het donker genoeg zou zijn om op pad te gaan. Lampionnen in de hand, de kaarsjes nog uit. En na heel lange tijd zagen we de eerste lichtjes in de straat. Nog veel te vroeg, vond mijn moeder dan. Voor mijn gevoel duurde en duurde het maar en opeens was het dan zover, we mochten! De kaarsjes werden aangestoken en met in de ene hand de lampion en in de andere een grote lege tas, gingen we op pad.
Wat een feest!
Zingen bij de deuren en héél veel snoep krijgen of juist helemaal niks. In het laatste geval zongen we zoiets als “hier woont juffrouw kikkerbil, die ons nooit wat geven wil.” Maar in de loop van de avond raakten de tassen in elk aardig gevuld.
Mijn oudste zus had er altijd als eerste genoeg van. Dan moest ze thuis bij de deur de wacht houden om op haar beurt uit te delen. Mijn moeder gaf altijd appels en ik schaamde me daar een beetje voor!
Ik hield het wel een uurtje langer vol, maar mijn drie jaar oudere zus maakte het altijd wel erg bont. Rond tien uur waren er nog sporadisch lichtjes te zien, maar daarna hield het toch echt op. Dan werd mijn vader er op uit gestuurd om mijn zus te zoeken. Elk jaar opnieuw, maar gelukkig kwam ze altijd weer heelhuids thuis.
Ik zie nog de uitpuilende tassen en haar triomfantelijke blik. Enorm, wat een snoep had dat kind! Maar ze had er ook heel wat straten voor gelopen en zich letterlijk schor gezongen.
Maanden lang hoefde mijn moeder geen snoep te kopen…
Sint Maarten en Sinterklaas waren voor ons even belangrijk. Sint Maarten voor het snoep en Sinterklaas voor de boeken.
Jeugdsentiment, Op deze dag
Recente reacties