Postbus 0

Op 24 november 1889, vandaag 120 jaar geleden, werd Cissy van Marxveldt geboren.
Mijn grootmoeder verslond de boeken van Van Marxveldt al als jong meisje en mijn dochter heeft ook genoten van Joop ter Heul, net als mijn moeder en ikzelf.
Vier generaties meisjes!

Archief: brieven, krantenartikelen, recensies

Een tijd geleden kreeg ik contact met de kleindochter van Cissy van Marxveldt en van haar kreeg ik een deel van het archief van Cissy een tijdje te leen. Ook had ik een leuk vraaggesprek met de kleindochter. Binnenkort zal ik dat hier plaatsen.  Tevens zal ik iets laten zien van de prachtige brieven die Cissy schreef aan haar ouders, toen ze als jonge vrouw in Amsterdam in pension was. Verder zijn er mooie brieven van Cissy aan haar man en zoon tijdens de mobilisatie (1939).

Wordt vervolgd…. www.postbus0.nl/2009/12/04/kleindochter-cissy-van-marxveldt/

Voor de liefhebber: alle logjes over Cissy van Marxveldt bij elkaar.

Boeken, Jeugdliteratuur

Met het schrijven van mijn “Sint Maarten” logje kwamen meer herinneringen aan mijn kindertijd in Groningen naar boven. Het was er volgens mij zo gek nog niet. Het terugdenken voelt goed, met een vleugje heimwee zelfs. Heel ver weg lijkt het, zoiets als een ander land, een ander leven.

Groningen was een leuke, levendige stad. Ik ging er nog een paar jaar naar de middelbare school totdat we naar het midden van het land verhuisden.

Ik herinner me “Wozle Pjotter”, een klein gek boetiekje in een kelder aan de Oosterstraat. Een jaar of dertien was ik, toen ik samen met mijn moeder daar kleren ging kopen. Het werd een oud-rose Wrangler pak, ribbroek en ribjasje. Super trots was ik! Jammer dat ik dat ooit heb weggegooid…

Mijn twee oudere zussen durfden veel. Ik was (nog) niet zo’n held. Ze durfden bijvoorbeeld te spijbelen en ze waagden het dan zelfs om naar café  “Black Out” te gaan. Dat moest wel een zeer verderfelijke plek zijn,  want de heibel die ervan kwam toen dat ontdekt werd, staat me nog levendig bij. Een tante had mijn zussen daar naar binnen zien gaan…

Toen mijn ouders verhuisden moest ik mee. Mijn zussen gingen in Groningen op kamers wonen. Kamers is een te groot woord, een vochtig souterrain was het aan de Spilsluizen.  Daar kwam ik dan wel eens een weekend logeren en dan genoot ik even lekker mee van hun onregelmatig studentenbestaan. En natuurlijk gingen we  ‘s nachts nog even naar “De drie gezusters” aan de Grote Markt.
Leuke stad, Groningen.

Jeugdsentiment, Privé

We woonden vroeger  in de stad Groningen en daar werd 11 november altijd uitgebreid gevierd. Ik weet niet of dat nu nog zo is.

Wij, drie zusjes,  stonden voor het raam te wachten tot het donker genoeg zou zijn om op pad te gaan. Lampionnen in de hand, de kaarsjes nog uit. En na heel lange tijd  zagen we de eerste lichtjes in de straat. Nog veel te vroeg, vond mijn moeder dan. Voor mijn gevoel duurde en duurde het maar en opeens was het dan zover, we mochten! De kaarsjes werden aangestoken en met in de ene hand de lampion en in de andere een grote lege tas, gingen we op pad.

Wat een feest!
Zingen bij de deuren en héél veel snoep krijgen of juist helemaal niks. In het laatste geval zongen we zoiets als “hier woont juffrouw kikkerbil, die ons nooit wat geven wil.” Maar in de loop van de avond raakten de tassen in elk aardig gevuld.
Mijn oudste zus had er altijd als eerste genoeg van.  Dan moest ze thuis bij de deur de wacht houden om op haar beurt uit te delen. Mijn moeder gaf altijd appels en ik schaamde me daar een beetje voor!
Ik hield het wel een uurtje langer vol, maar mijn drie jaar oudere zus maakte het altijd wel erg bont. Rond tien uur waren er nog sporadisch lichtjes te zien, maar daarna hield het toch echt op. Dan werd mijn vader er op uit gestuurd om mijn zus te zoeken. Elk jaar opnieuw, maar gelukkig kwam ze altijd weer heelhuids thuis.
Ik zie nog de uitpuilende tassen en haar triomfantelijke blik. Enorm, wat een snoep had dat kind! Maar ze had er ook heel wat straten voor gelopen en zich letterlijk schor gezongen.
Maanden lang hoefde mijn moeder geen snoep te kopen…
Sint Maarten en Sinterklaas waren voor ons even belangrijk. Sint Maarten voor het snoep en Sinterklaas voor de boeken.

Jeugdsentiment, Op deze dag

Dit plaatje heb ik eens van mijn oma gekregen.
‘Wat een meisje weten moet’,  een reclameliedje van Persil, gezongen door Louis Davids.

Top 40 van Nederlandse reclameliedjes

Het Reclamearsenaal

Jeugdsentiment, Tips

N.a.v. mijn brief had ik een klein interview met Irmgard.

1. Irmgard, vind je het leuk om herinnerd te worden aan de tijd dat je ‘Nederlands jongste schrijfster’ was?

- Echt vervelend vind ik het niet, maar het hoeft niet echt meer voor mij.

2. Heb je overwegend goede herinneringen aan die tijd? Of waren er achteraf bekeken ook negatieve kanten van het, zo jong al, beroemd zijn?

- In principe alleen maar goede herinneringen, met name omdat ik er veel van geleerd heb. Tegen de tijd dat ik 18 werd, vond ik het wel genoeg. Ik wilde toen toch wel wat meer privacy.

3. Kun je het je voorstellen dat er zoveel ‘meisjes van toen’ nog geïnteresseerd zijn in jou?

- Nee, absoluut niet. Echt nooit in de gaten gehad dat het bij zo velen zo leefde.

4. Ben je direct na de middelbare school een medische opleiding gaan volgen? Klopt het dat je nu hoofd van het Operatie Complex van het UMCG te Groningen bent? Wil je daar iets over vertellen?

- Ik ben de opleiding tot operatieassistent gaan volgen in Sittard en Eindhoven. vervolgens in Leiden, in New York en in het UMCG gewerkt. Tot op heden veel opleidingen, met name manegementopleidingen gevolgd. In het UMCG heb ik veel (diverse) management functies vervuld, de laatste jaren steeds a.i. functies, tijdelijk managment. Sinds twee jaar ben ik manager Opercatiecentrum.

5. Heb je na je laatst verschenen boek ‘Die bovenste beste Babs’ nog meer geschreven? En heb je ooit de ambitie gehad om volwassen romans te gaan schrijven?

- In totaal heb ik tien boekjes geschreven, 8 over mij zelf en twee over Babs. Tot nu toe heb ik geen ambities om volwassen romans te schrijven, maar misschien komt dat nog na mijn pensionering??

6. Je bent getrouwd? Heb je ook kinderen gekregen?

- Getrouwd en een kind, een jongen van ruim 19 jaar. Verder in het bezit van kippen, pauwen, fazanten, twee hangbuikzwijnen, twee honden, twee katten en een paard.

7. Wil je zelf nog iets vertellen aan je fans van toen?
(Misschien een foto, maar dat is waarschijnlijk teveel gevraagd?)

- Ik heb geen idee wat men van mij nog zou willen weten.
Ik ga akkoord met plaatsing interview op www.boekenrijk.web-log.nl

Dank je, Irmgard, voor dit interview.

Alle logjes over Irmgard Smits

Irmgard Smits, Jeugdliteratuur

Mijn moeder had een groot scala aan oude schoolliedjes en opzegversjes in haar repertoire. Wij, haar dochters, konden daar ademloos naar luisteren.

Laatst trof ik in een boekje een aantal hiervan aan.
Maar een nog veel groter aantal kan ik nog steeds niet terugvinden.

Bovenstaand versje heb ik nu in elk geval!

Lied